تلنگر سایه

روز را دوست دارم،

در لحظه صبحگاه كه سايهام هويدا ميشود

و هرچه خورشيد نزديكتر، پرفروغتر، ديدنيتر و گرمتر

كمكم در من گم ميشود و با من يكي

در اوج بودن، نور به تنهايي حكمفرماست

و هر چه خورشيد دورتر، كمفروغتر و سردتر

او دوباره جان ميگيرد و پيش ميرود تا خود سياهي

و با شب در آميخته گويا كه او را ميدزدد و با خود ميبرد

و من در انتظار روز

تا دوباره ظهور، يكي گشتن و ناپيدا شدنش را مرور كنم

در تلنگر آن روز كه ديگر ظهوري و گمشدهاي نخواهم داشت

حديث بندگي به قلم من